چگونه کودکمان عزت نفس بالایی داشته باشد
04 شهریور 1396

چگونه کودکمان عزت نفس بالایی داشته باشد

مسئولیت پذیری چگونه در کودک بوجود می آید؟

مسئولیت پذیری عنصر اساسی عزت نفس خوب است. مسئولیت پذیری باوری است که از عمل بوجود می آید؛ نه باوری که به کودک القا کنیم که فقط یک چیزی را تکرار کند. بایستی از عملش بربیاید. باید اقدام عملی بکند. باید این باور از طریق عمل در او شکل بگیرد که:

1- من مسئول انتخابها و اعمال خودم هستم.

2- من مسئول شیوه ای که زمانم را اولویت بندی می کنم و چگونه از زمانم استفاده کنم، هستم.

 یعنی مامان، من حوصله ام سر رفته، مامان، من خسته شدم.بسیار خوب، مادر باید چند گزینه به او بدهد، خود کودک مسئول این است که حوصله اش سررفته، یک کار متنوع انجام بدهد.

اگر نمی داند چکار کند، مادر چند گزینه در اختیارش بگذارد و کودک خودش بتواند اولویت بندی کند چه کارهایی را باید انجام بدهد.

دیدید مادرانی را که تکالیف را همراه فرزندانشان انجام می دهند؟! راس یک ساعت مادر می گوید: "الان موقع ریاضیت است! الان موقع علومت است، الان موقع فلان..." یعنی کودک اصلا اولویت زمانش را یاد نمی گیرد.

بجای اینکه مادر به کودک بگوید: "از ساعت 8 تا 10 یا از ساعت 5 تا 7موقع درس است، برنامه ریزی کن که چی را باید انجام بدهی!"

مادر اجازه بدهد که کودک خود اولویتهایش را به عهده بگیرد.

"من مسئول میزان مراقبت یا عدم مراقبت لازم از بدن خودم هستم."

کودک باید بتواند خودش از بدنش مراقبت کند. دقت کنید مادرها دائما به کودکان غذا تزریق می کنند که: "مرغ نخوردی، امروز ماست نخوردی، کلسیم بدنت این است و آن است..."

مادر باید بتواند این دانش و آگاهی را به کودک بدهد و بعد کودک خودش باید یاد بگیردکه مسئول مراقبت از بدنش است. مادر باید از زمانی که کودک توالت رفتن را یاد می گیرد، به او یاد بدهد خودش را بشوید و بعد از آن مادر باید بداند که کودک به این سن رسیده، خودش مسئول مراقبت و نگهداری از خودش است. بعضی مواقع هم ممکن است که کثیف بلند شود ولی بعدا که مادر او را به حمام می برد متوجه می شود که خودش را خوب نشسته، دوباره به او یاد بدهد و مسئولیتش را بطور فعال روی دوش خودش بگذارد.

کودک مسئول  رابطه هایی است که انتخاب می کند. مادر در رابطه هایش دخالت نکند و اجازه بدهد خودش رابطه هایش را انتخاب کند و در واقع خودش مسئول است که این رابطه ها را خوب نگه دارد در غیر اینصورت دچار مساله می شود.

کودک مسئول چگونگی برخوردش با افراد دیگر است مثل دوستان و خواهران و برادرانش. نباید دائما بهانه بیاورد و مادر در این وسط، واسطه گری کند. بنابراین اینها تعریفهایی است که کودک از طریق نوع اقداماتی که ما مجابش می کنیم، انجام بدهد. ما باید اجازه بدهیم کودک اقدام کند، عملی انجام بدهد و فکر کند. دائما بجای او فکر نکنیم و ایده ندهیم، اجازه بدهیم خودش فکرش را پرورش بدهد.

 

کاربستهای مسئولیت پذیری در زندگی

 شاید اینگونه بتوانیم بگوییم کاربستهای مسئولیت پذیری در زندگی (یعنی اگر در زندگی مسئولیت پذیری داشته باشد، چطور می تواند به خودش احترام بگذارد؟ چگونه می تواند عزت نفس بهتری داشته باشد؟) این است که کلا افرادی که مسئولیت پذیری را در خودشان رشد می دهند، یاد می گیرند که همیشه و در تمام شرایط، صادقانه خودشان را ارزیابی کنند و از خودشان بپرسند: "چرا من الان این رفتار را انجام دادم؟ چرا الان فلانی این رفتار را با من انجام داد؟ چرا من را از کلاس بیرون کردند؟ چرا در گروه تئاتر من را راه ندادند؟ چرا من در تیم فوتبال مدرسه نیستم؟ چرا بچه های دیگر نمی خواهند با من بازی کنند؟ چرا من مانع می شوم که نتوانم با بچه های دیگر، در یک گروه قرار بگیرم؟ چرا من اینجا نتوانسته ام به هدفم برسم؟"

بجای اینکه دائما بهانه بیاورند و عوامل بیرونی را مقصر اصلی قلمداد کنند.

بجای اینکه بگویند: "چرا بچه های دیگر از من دوری می کنند یا به من نزدیک نمی شوند؟" فقط باید بتوانند از خودشان بپرسند و خودشان را با این موضوع روبرو کنند که: "چرا و چگونه من باعث می شوم که افراد از من دوری کنند؟"

و این هنر فکر کردن است که ما باید به فرزندانمان یاد بدهیم.

 

جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره 9099071970 ( از تلفن ثابت و بدون گرفتن کد ) تماس حاصل نمایید تا مشاورین متخصص اول مشاور شما را در این زمینه راهنمایی نمایند.